Metody pomocy młodym ludziom przez środowisko szkolne

Wiele wysiłków poświęconych zapobieganiu paleniu wśród młodzieży skoncentrowało się na środowisku szkolnym. Programy zapobiegania zwykle skupiały się na dzieciach szkół podstawowych i średnich, gdzie nałóg ma swój początek. W przeszłości sądzono, że pouczenie młodzieży o szkodliwości palenia wystarczy, aby uchronić ją od rozpoczęcia palenia. Wkrótce okazało się jednak, że takie działanie nie wystarczy. Ogromna większość młodocianych nie ma zamiaru rzucić palenia. Większość młodych palących regularnie sądzi, że rzucenie palenia byłoby bardzo trudne i nie ma ochoty uczestniczyć w formalnych programach terapeutycznych. Nikotyna jest silnym lekiem poprawiającym nastrój, zmniejszającym lek i u osób zaadoptowanych, pobudzającym. Po pewnym czasie w mózgu palacza dochodzi do zmian powodujących głód nikotynowy. Kiedy osoba taka próbuje rzucić palenie, odczuwa nieprzyjemne objawy: podrażnienie głód papierosowy i trudności w koncentracji. Umieralność wśród młodszych palaczy (poniżej 50 roku życia), jest pięć do sześciu razy większa niż u osób niepalących, przy czym ta różnica zmniejsza się wraz z wiekiem. Ponieważ palenie tytoniu jest zdecydowanie indywidualnym zachowaniem, programy edukacyjne i kliniczne koncepcje zdrowia publicznego już od wielu lat były ukierunkowane indywidualnie. Miało to szczególnie istotne znaczenie dla prewencji palenia tytoniu wśród młodzieży. Akcje edukacyjne, w połączeniu z interwencjami w skali społeczności i użyciem środków masowego przekazu, mogą opóźnić lub zapobiec paleni u 2-4 % młodzieży. Badania wskazują, że każdy wzrost ceny o 10% powoduje zmniejszenie całościowych wskaźników palenia o 3-5%, a wśród młodzieży nawet o 7%.

Strategie pozwalające na ograniczenie konsekwencji zdrowotnych palenia powinny mieć na celu:

  • zmniejszenie ilości młodych osób rozpoczynających palenie,
  • zwiększenie ilości palaczy rzucających nałóg,
  • zachęcanie do użycia mniej szkodliwego tytoniu,
  • zmniejszenie narażenia na dym tytoniowy w otoczeniu.